Monday, January 16, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರೈದು.....

ಅವಿರೋಧ ವಿರೋಧಗಳು..... 

ಹಸಿವಿಲ್ಲದೇ ಬದುಕಿಲ್ಲ...
ಕತ್ತಲಿಗೆ ಬೆಳಕಿನ ಹಸಿವು...
ಬೆಳಕಿಗೋ ಬಯಲಿನ ಹಸಿವು...
ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲ ನುಂಗುವ ಸಾವಿಗೂ ಮರು ಜನುಮದ ಹಸಿವಂತೆ...
ರೂಹುಗಳನುಳಿಸದೇ ಅಳಿವುದೆಂತು...!!

ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಕಳಕೊಂಡ ನಗುವನು ಇರುಳಲ್ಲಿ ಅರಸುತ್ತೇನೆ - ಮರುಳ ನಾನು; ಷರಾಬಿನಂಗಡಿ ಒಡೆಯ ನಷೆಯನಷ್ಟೇ ಮಾರುತ್ತಾನೆ...
ಅಬ್ಬರದ ಶರಧಿಯಲಿ ನೈದಿಲೆ ಅರಳೀತೇ...??

ಮುಸ್ಸಂಜೆ ತಿರುವಲ್ಲಿ ತೊರೆದೋದ ಜವನಿಕೆಯ ಮುಂಬೆಳಗ ಸೊಕ್ಕಿನಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ - ಹುಂಬ ನಾನು; ಕಾಸಿಗೆ ಕೊಂಡ ಸುಖದ ಬೆವರಲ್ಲಿ ತುಸುವೂ ಪ್ರೇಮ ಗಂಧವಿಲ್ಲ...
ಆಗಸದ ತಾರೆ, ಚಂದಿರ ಅಂಗಳದ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಬಿಂಬವಷ್ಟೇ...!!!

ಆಸೆ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಅಳುವ ಬದುಕೆಂಬೋ ಹಸುಳೆಯ ಸಂತೈಸಲು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ವೇಷ ತೊಡುತ್ತೇನೆ - ಜಿಗುಟ ನಾನು; ಸಾವಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಬೆಂಕಿ ಆರಿದ ಕುರುಹಿಲ್ಲ...
ಮಡಿದ ಮಗುವ ಹಡೆದು ಯಾರಿಗೆ ಹಾಲೂಡಲಿ...???

ಇಲ್ಲಿ ಕರುಳ ತೂಗುವ ಪರಿಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ...

Thursday, January 12, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ನಾಕು.....

ಒಂದ್ನಾಕು ಉಪದ್ವ್ಯಾಪಿ ಭಾವಗಳು......   

ಆ ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲುವಂತೆ, ಎದುರಾದ ಅವಕಾಶಗಳು ಸಲಹಿದಂತೆ, ಬದಲಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಬಯಸಿದಂತೆ ತನ್ನ ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳಿಗೆ ತನ್ನಿಷ್ಟದ ಹೆಸರಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಅದೇ ಸತ್ಯ ಎಂದು ನಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಡೆಯುವ ಈ ಮನಸು ಮಹಾ ಮಾಯಕ... 
ಮತ್ತದು ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಉಪದ್ವ್ಯಾಪಿ ಸಂಚಾರಿ ಭಾವಗಳ ಮಹಾಮನೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾದ ಅದರ ಸಹಜ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸರಳ ಮದ್ದೂ ಇರಬಹುದು... 
ನಡೆವ ಹಾದಿ, ಹಾದಿಯ ಹೆಸರು, ದಿಕ್ಕುಗಳೆಲ್ಲ ಬದಲಾದರೂ ನಡಿಗೆ ನಿಲ್ಲಬಾರದು - ಕಾರಣ ಬದುಕ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಸಾವಿನ ಋಣಭಾರವಿದೆ...
ಅರೇ - 
ಮೂರೇ ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆ
ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನ
ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಈ ಹೆಗಲಿಗೆ ಏಸೊಂದು ಋಣದ ಸುಂಕ...!!!
ಜನ್ಮದ್ದು, ಅನ್ನದ್ದು, ಭಾವದ್ದು, ಬಂಧದ್ದು, ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ...
ಬದುಕಿದು ಋಣಾಋಣಗಳ ಮೂರುಸಂಜೆಯ ಮರಿಸಂತೆಯಂತಿದೆ...
ಇಂತಿಪ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ತನ್ನುಳಿವಿಗೆ ಮನಸು ಮಂಗನಂತಾಡಿದರೆ ಹಳಿಯುವುದು ಹೇಗದನು...
```!!!```
ಇಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ 'ಪ್ರೇಮಿ'ಗಳು - ಹುಡುಕಹೋದರೆ 'ಪ್ರೇಮ' ಮಾತ್ರ ಮರೀಚಿಕೆ...
ಕೇರಿಗೆ ಮೂರು ಶ್ರೀಮಂತ ಗುಡಿಗಳು - ಬಾಗಿಲ ಸೇವಕನ ಮನೇಲಿ ದಿನವೂ ಏಕಾದಶಿ...
'ಪ್ರೇಮ' ಮತ್ತು 'ಭಕ್ತಿ'ಗಳೆಲ್ಲ ನಾಮಪದಗಳಷ್ಟೇ -  ಮಡಿ, ಮಂತ್ರ, ತಂತ್ರ, ಅಲಂಕಾರ, ಅಹಂಕಾರಗಳೇ ವಿಜ್ರಂಭಿಸುವಲ್ಲಿ...
```!!!```
ಜನ್ಮ ಸಾವಿರ ಸಿಕ್ಕರೇನು ಎದೆಯ ಕನಸೇ ತೊರೆದ ಮೇಲೆ...
ಎಲ್ಲ ಹಸಿರಿನ ನಡುವೆ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಬೇರು ಬೆಂದ ಒಂಟೊಂಟಿ ಬೋಳು ಮರ...
ಏನ್ಗೊತ್ತಾ -
ಶಬ್ಧಕೋಶವ ಕವಿತೆಯೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದಂತಿದೆ ಕನಸಿಲ್ಲದೀ ಹಾದಿ...
```!!!```
ಹೇ ಇರುಳ ಸವತಿಯೇ -
ಈ ಮಾಗಿಯ ಮುಂಜಾವಿನ ಅಡ್ನಾಡಿ ಮಳೆಯಲಿ ಕೊಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಡೆವಾಗ ನನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಹರೆಯ ನಿನ್ನೆದೆ-ನಡುವಿನ ಬೆಂಕಿಯ ಕನವರಿಸಿದರೆ ಪೋಲಿ ಎಂದು ಬೈಯ್ಯದಿರೇ ಹುಡುಗೀ; ಕಾರ್ತೀಕ ಕಳೆದಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ಊರ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಲಿ ತೋರಣ, ವಾಲಗಗಳದ್ದೇ ಕಾರುಬಾರಿನ ಕಾಲ ಕಣೇ... ;)
```!!!```
ಅವಳೆಂದರೆ ಹಾಡು...
ಅವಳೆಂದರೆ ಗೂಡು...
ಅವಳೆಂದರೆ ಮಳೆ...
ಅವಳೆಂದರೆ ಇಳೆ...
ಅವಳೆಂದರೆ ಮೊಳಕೆ...
ಥತ್ - ಅವಳಿಗಿದೆಲ್ಲ ಯಾವ ಹೋಲಿಕೆ...
ಅವಳೆಂದರೆ ಅವಳು ಅಷ್ಟೇ...
ನನ್ನಾಸೆಯ ಕನಸಿನ ಕಿಡಿ...
ನನ್ನಾತ್ಮದ ನೆನಪಿನ ಹುಡಿ...
..................ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Monday, January 2, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ಮೂರು.....

ಹೀಗಿಷ್ಟು ಹಲುಬಾಟ.....

ನನ್ನ ಕೂಡುವ ಯಾವ ನೋವಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರು, ಯಾವ ನಲಿವಿಗೆ ಎಷ್ಟು ನಗು ಆಯ್ಕೆ ನನ್ನದೇ...
ಕಾಲಿನ ಕಸುವು, ದಾರಿಯ ಏರು - ತಿರುವು; ಉಹುಂ ಬದುಕ ಕರುಣೆಯ ಬಗೆಗೀಗ ತಕರಾರುಗಳಿಲ್ಲಿಲ್ಲ...
ಬದುಕು ಪೂರಾ ಪೂರಾ ಅರ್ಥವಾಯಿತೆಂಬ ಕೊಂಬಾಗಲೀ, ಅರ್ಥವಾಗಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹುಂಬತನವಾಗಲೀ ಉಳಿದಿಲ್ಲ...
ಗೊತ್ತು ಸಾವಿಲ್ಲದ ಮನೆಯ ಸಾಸಿವೆಯ ತರಲಾಗದು - ಬದಲು ಸಾವಿನ ಮನೆಯಲೂ ಒಂದಿನಿತು ನಗೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತನುಳಿಸಬಹುದಲ್ಲ - ಬದುಕಿರುವವರ ಬದುಕಿಗಾಗಿ...
ನಗು ನನ್ನ ಅಂತಿಮ ಆಯ್ಕೆ - ಸಾವಿನಲ್ಲೂ...
ಸಾವಿಗೂ ನಗೆ ತುಂಬುವಾಸೆ ಅಹಂಕಾರವಾದರೆ ನಾನು ದುರಹಂಕಾರಿ...
~_~_~_~_~

ನಿರಂತರ ಅಳುವಿಗೆ ಒಗ್ಗಿ ಹೋಗಿ ನಿತ್ಯದ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಖುಷಿಗಳನು ನಿರಾಕರಿಸೋ ಮನಸಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಾದದ್ದಿಷ್ಟೆ:
ಹಾದಿ ತಿರುವಿದ್ದಷ್ಟೂ ಹೊಸತನ ಮತ್ತು ಬಿದ್ದೆದ್ದ ಕಲೆಗಳಿದ್ದಷ್ಟೂ ಎಚ್ಚರ ನಡಿಗೆಗೆ...
ಒಂದೇ ಲಯದಲ್ಲಿ ಬದುಕ್ತಾ ಬದುಕ್ತಾ ಬದುಕೋದೂ ಗಾಣದೆತ್ತಿನ ಖಾಯಂ ಕಾಯಕವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತೆ...
ಸಹಜ ಅಭ್ಯಾಸವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಏಕತಾನದ ಸುಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಜಡವಾಗುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತೆ...
ಉಸಿರಿಗೊಮ್ಮೆ ಸಾವಿನ ಘಮಲು ಸೋಕಿತಾ - ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆ ಬದುಕ ವೇಗ, ಆವೇಗಗಳೇ ಬೇರೆ...
~_~_~_~_~

ಬೆಳಕು ಬಯಲ ಬೈರಾಗಿ - ಒಳಮನೆಗೋ ಅದು ಬರೀ ಅಥಿತಿ...
ಕತ್ತಲು ಗೃಹ ಬಂಧಿ - ಬಯಲಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲೇ ಅದರ ಸಮಾಧಿ...
ಬಯಲಾಗಲಿ ಈ ಬದುಕು...
~_~_~_~_~

ಮೌನ ಮನಸಿನ ರಕ್ಷಣಾ ಗೋಡೆ...
ಮಾತು ಪ್ರೀತಿಯ ವಾಹಕ ನಡೆ...
ಮಾತಾಗಲಿ ಎಲ್ಲ ಕನಸೂ...
~_~_~_~_~

ಎಷ್ಟು ಬಡಿಸಿದರೂ ಇಂಗಿತೆಂಬುದಿಲ್ಲದ ಈ ಬದುಕಿನ ಹಸಿ ಹಸಿ ಹಸಿವು - ನಗು...
ತುಸುವೇ ತಿಂದರೂ ತುಂಬಿ ಉಬ್ಬರಿಸಿ ಉರಿ ಉರಿ ತೇಗು - ನೋವು...
~_~_~_~_~

ಉಫ್!!!
ನನ್ನ ಮೆದುಳಿನ ಸಂಯೋಜನೆಯೇ ಖರಾಬಿರಬಹುದೇನೋ..!!
ಅದರ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿಯಲ್ಲೇ ಐಬಿರಬಹುದೆನಿಸುತ್ತೆ..!!!

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Thursday, December 29, 2016

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರೆರ್ಡು.....

ಉನ್ಮಾದಿಯಲ್ಲದ ಹಾದಿ ಜಾಳೋ ಜಾಳು.....

ಇದುವರೆಗೂ
ಆಗೀಗ ಹಾಗೆ ನಟ್ಟ ನಡು ರಾತ್ರಿ
ಕನಸು ಸ್ಖಲನ - ಸಳ ಸಳ ಬೆವರು
ತುಪುಕ್ಕನೆ ಮುಸುಕೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ
ಸುಖದೆ ಸಿಡಿವ ನೆತ್ತಿಯಲಷ್ಟೇ
ಅರೆಚಣ ನಾನು ನನಗೆ ನಾನಾಗಿ ದಕ್ಕಿದ ಜೀವಂತ ಭಾವ...

ಉಳಿದಂತೆ
ಬಟಾ ಬಯಲು
ನಿಗಿ ನಿಗಿ ಬೆಳಕು
ಸಮಾಜ ಕೃಪಾವಲಂಬಿತ ಮುಖವಾಡದ ನಶೆ
ನಾನೇ ನೇಯ್ದುಕೊಂಡ ಮಹಾ ಸಭ್ಯತೆಯ ಸರಪಳಿ
ಆರೋಪಿತ ನಿರಾಳ, ಅಷ್ಟೇ ನೀರಸ ಹಾದಿ
ಶವದ ನಡಿಗೆ...
;;;;;
ಮೊನ್ನೆ ದಿನ ಮೂರು ಸಂಜೆಯ ಗುಂಗಲ್ಲಿ
ಆ ಷರಾಬು ಖಾನೆಯ ಇಷ್ಟೇ ಇಷ್ಟು ಅಮಲು
ಸಣ್ಣ ಕರುಳನು ತಬ್ಬಿತು
ಅದೆಷ್ಟೋ ನೋವುಗಳು ಹಸಿವ ನೀಗಿಕೊಂಡವು...

ಈ ದಿನ ಮಟ ಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದುರಿ
ಕತ್ತಲನು ಬಂಧಿಸಿಟ್ಟ ಕಿರು ಕೋಣೆ
ಎಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲೆಗಳ ಹೆಡೆಮುರಿ ಕಟ್ಟುವ ಅವಳೆಂಬೋ ಅವಳ ರಕ್ಕಸ ಪ್ರೇಮೋತ್ಸವ 
ಅವಳ ಪೀಚಲು ಮೊಲೆಗಳ ಬೆಂಕಿಯಲಿ ನನ್ನ ಸಂಯಮದ ಭಾಷೆ - ಭಾಷಣಗಳೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಕರಗಿ,
ಸುಡು ಸುಡು ತೊಡೆಗಳ ವೃತ್ತಿಪರ ಬಿರುಸಿಗೆ ಮುಷ್ಟಿಯೊಳಗಣ ಹರೆಯ ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ
ಸರಕ್ಕನೆ ಮೈನೆರೆದ ಜೀವನ ಪ್ರೇಮ...

ಇದೀಗ
ಹಿತವಾಗಿ ಚೂರೇ ಚೂರು ಕೆಟ್ಟು ಹೋದೆ (?)
ಮಸಣದ ನಿಂಬೆ ಗಿಡ ಹೂಬಿಟ್ಟಿದೆ
ಸಭ್ಯತೆಯ ಅರ್ಥಾಂತರದಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ನಡಿಗೆಗೀಗ ಚಿರತೆ ವೇಗ...

ಮತ್ತೀಗ 
ಸೀಳು ನಾಲಿಗೆಯ ಸಮಾಜದ ಕುಹಕಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯಾಗಿ ಪಡೆದ ಪ್ರೀತಿಯ ಜಾಣತನದಿ ಮರೆಯುವ, ಕೊಡಬೇಕಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಕರುಳಲ್ಲೇ ಕೊಲ್ಲುವ, ಅಷ್ಟಲ್ಲದೇ ಮತ್ತದೇ ಸಮಾಜದ ಹಲುಬಾಟಕ್ಕಂಜಿ ತರಿಯಬೇಕಿದ್ದ ತಣ್ಣನೆಯ ಕ್ರೌರ್ಯವ ಕರೆದು ತಬ್ಬಿ ಬದುಕುವ ಮಹಾ ಸಭ್ಯರ ಪಡಿಪಾಟಲುಗಳೆಡೆಗೆ ಕರುಣೆಯ ನಗೆ ನನ್ನದು...
ಅಂತಹ ಸ್ವಯಂ ಘೋಷಿತ ಸಭ್ಯತೆ ನನ್ನ ಮತಿಯ ಸೋಕದಷ್ಟು ಸುರಕ್ಷಿತ ಅಂತರ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡ ಖುಷಿಯ ಸೊಕ್ಕಿನ ನಡೆ ನನ್ನದು...

Thursday, December 15, 2016

ಗೊಂಚಲು – ಎರಡು ಸೊನ್ನೆ ಒಂದು...

ನೆನಪು ಹುಣ್ಣಿಮೆ.....
(ಹಂಗೇ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಯಿತು - ಒಂದಿಷ್ಟನ್ನ ಅಕ್ಷರದಲಿ ಹೆಪ್ಪಾಕಿಟ್ಟೆ...)

ಆ ಗುಡ್ಡದ ನೆತ್ತಿಯ ಬೋಳು ಮರಕಿಷ್ಟು ನೀರು ಹೊಯ್ಯಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು ಬಯಸಿದ್ದು...
ಅಪರಿಚಿತ ಹಕ್ಕಿಯ ಕುಕಿಲಿಂದ ಹಾಡೊಂದ ಕಡ ತಂದು ಅನುಕರಿಸಿದ್ದು...
ಕಟ್ಟಿರುವೆಯ ಸಾಲನ್ನು ಎಂಜಲಾಗಿಸಿ ಅವರ ಪಂಕ್ತಿ ಮುರಿದದ್ದು...
ಅದರ ಚಂದದ ಗೂಡಿಂದ ನೆಲಗುಬ್ಬಿಯನ್ನು ಆಚೆ ತಂದು ಅಂಗೈಯ್ಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆ ಕಚಗುಳಿಗೆ ಕಂಪಿಸಿದ್ದು...
ಬಸವನ ಹುಳವ ಮುಟ್ಟಿ ಉಂಡೆ ಆಗಿಸಿ ತಂಗಿಯ ಮಡಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ಅಳಿಸಿದ್ದು..
ಕಾಗೆ ಮುಟ್ಟಿ ಅಕ್ಕ ಮುಟ್ಟಾಗುತಿದ್ದ ಪರಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದ ಬೆರಗು...
ಸಮವಸ್ತ್ರದ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಸಳ್ಳೆ ಹಣ್ಣು, ಸಂಪಿಗೆ ಹಣ್ಣು, ಹಲಗೆ ಹಣ್ಣುಗಳ ರಸದ ಬಣ್ಣದ ಚಿತ್ತಾರ...
ಅವಳಾಸೆಯ ಸೀತಾ ದಂಡೆಯ ಹೂವು ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಅವಳ ಮೋಟು ಜಡೆಯ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದು...
ಶ್ರೀಲಂಕಾ ನಕಾಶೆಯಂಥ ಮುರುಗನ ಹುಳದ ಗೂಡಿಗೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದು ಓಡುವಾಗ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದು ಬೆರಳು ಒಡೆದು, ಹುಳ ಕಚ್ಚಿ ಮುಖ ಊದಿ – ಉಫ್...
ಮರೆತು ಹೋಗುವ ಮಗ್ಗಿಗೆ ಮರೆಯದಿರಲು ಯಾವ್ಯಾವುದೋ ದೇವರಿಗೆ ಕಪ್ಪ ಕಾಣಿಕೆಯ ಆಮಿಷ...
ಕಡ್ಡಿ ಮುರಿದ ಕೊಡೆಯೊಳಗೆ ನೆನೆಯದಿದ್ದುದು ತಲೆಯೊಂದೇ...
ಸುಳ್ಳೇ ಬರುವ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು – ಶಾಲೆಗೆ ಚಕ್ಕರ್ ಆಟಕೆ ಹಾಜರ್...
ಕುತ್ರಿ ಒಕ್ಕುವಾಗಿನ ನಡು ರಾತ್ರಿಯ ಅವಲಕ್ಕಿ ಗೊಜ್ಜು, ಉದ್ದಿನ ದೋಸೆಯ ಕಂಬಳದ ರುಚಿ...
ಬಿರು ಬೇಸಗೆಯ ಮೂರು ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದಂಗೆ ಗೆದ್ದಲ ಹುಳುಗಳೆಲ್ಲ ಗೂಡಿಂದಾಚೆ ಬಂದು ಪಟಪಟನೆ ರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಆಗಸಕೆ ಹಾರಿ ಮಳೆಯ ಕರೆಯುವ ಪರಿಗೆ ಬೆರಗಾಗಿದ್ದು (ಇಂದಿಗೂ ಅದು ಬೆರಗೇ)...
ಉಂಬಳದ ಹಲ್ಲು, ನೊರ್ಜಿನ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಹುಡುಕಲು ಹರಸಾಹಸ...
ಹಿಡಿದು ದಾರ ಕಟ್ಟಿ ಹಾರಿಬಿಟ್ಟ ಬಿಂಬಿರಿಯ ಜೀವಂತ ಗಾಳಿಪಟ...
ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ತೋಟದಿಂದ ಕದ್ದ ಮಾವು, ಕೋಕೋ, ಗೇರು ಹಣ್ಣು, ಸೌತೆಕಾಯಿಗಳ ರುಚಿಯೇ ಬೇರೆ (ಅವರ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೇ ಹಂಚಿ ತಿನ್ನೋದು)...
ನಮ್ಮ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ಹಸಿವನೆ ನುಂಗುತಿದ್ದ ಅತ್ತೆ, ಅಮ್ಮ – ಅವರುಗಳ ಕನಸಲೂ ಕಾಡುತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಹಸಿವಿನ ಗುಮ್ಮ...
ಹಲಸಿನ ಹಸಿ ಹಪ್ಪಳ ಜೊತೆಗೊಂದು ಕೊಬ್ಬರಿ ತುಂಡು, ಹುಳಿಸಪ್ಪು ಸಣ್ಣ ಮೆಣಸು ಸಕ್ಕರೆ ಸೇರಿದ ಗುಡ್ನ (ಚಟ್ನಿ) - ಈಗಲೂ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರುತ್ತೆ...
ಅಗಾಧ ಕೌತುಕ ಮೂಡಿಸ್ತಿದ್ದ ಅಂಗಳದ ಮೂಲೆಯ ನಾಯಿಗಳ ಮೈಥುನ ಮತ್ತು ದಣಪೆಯಾಚೆಯ ದನಗಳ ಮಿಲನ...
ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಹೋದರೂ ಮೊಗದಿ ನಾಚಿಕೆ ಮೂಡಿಸುತಿದ್ದ ಹಿರಿಯರ ಪೋಲಿ ಪೋಲಿ ಮಾತು...
ಬದುಕ ಎದುರಿಸದೇ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಎದ್ದು ಹೋದವರು ನಮ್ಮಲುಳಿಸಿ ಹೋದ ಕಂಗಾಲು ಮತ್ತು ಎಂದೂ ತುಂಬದ ಎದೆಯ ಖಾಲಿತನ...
ತಮ್ಮ ಲೋಲುಪತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಖುಷಿಗಳ ಉಂಡು ತೇಗಿದವರು ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆತ್ತಿಟ್ಟು ಹೋದ ಶಾಶ್ವತ ಅವಮಾನಗಳ ಮಚ್ಛೆ...
ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಕಡಬು ಕದಿಯೋಕೆ ಹೆಣಗಾಡಿ, ಸಾಹಸದ ಕಥೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ವೇದಿಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇದ್ದ ಬೂದಗಳು ಹಬ್ಬ...
ಹೆಕ್ಕಿ ತಂದ ಮುಳ್ಳು ಹಂದಿಯ ಅಂಬು ಪಾಟೀಚೀಲವ ತೂತು ಮಾಡಿದ್ದೀಗ ನಗೆಯ ನೆನಪು...
ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತಿದ್ದ ಕಣಕು ನೀರಿನ ಹಳ್ಳ, ಕೊಳ್ಳಿ ದೆವ್ವದ ಕಥೆ, ಓಡು ನಡಿಗೆಯ ಕತ್ತಲ ಹಾದಿ...
ರಾತ್ರಿ ಪಯಣದಲಿ ಕೈಯಲ್ಲಿನ ಸೂಡಿಯ ಬುರು ಬುರು ಶಬ್ಧವೇ ಭಯದ ಮೂಲವಾಗಿದ್ದು, ಬೆಳದಿಂಗಳಲಿ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಹೊಳೆವ ಸತ್ತ ಮರದ ತೊಗಟೆ ಭೂತವೆನಿಸಿದ್ದು...
ಆಟದ ಮನೆಯ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸೂರು ಹಾರುವ ನಗು...
ಒಡೆದ ಬೆರಳು, ತರಚಿದ ಮಂಡಿಗೆಲ್ಲಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಗಿಡದ ಎಲೆಯ ರಸವೇ ಮದ್ದು...
ಅಣ್ಣ ಬಳಸಿ ಬಿಟ್ಟ ಅಂಗಿ – ಚಡ್ಡಿಗಳೇ ನನಗೆ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ, ಅವನ ಚಿಗುರು ಮೀಸೆ ನನಗೂ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನ ನೆಂಟನನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದು...
ಅಜ್ಜನ  ಕಣ್ಣಂಕೆಯ ನೆರಳು, ಅಮ್ಮನ ಹಳೆ ಸೀರೆಯ ಘಮಲು, ಒಡಹುಟ್ಟಿನ ನಗೆಯ ಅಮಲು ಒಟ್ಟು ಸೇರಿದ ಮಮತೆ...
ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದ ಸೋನೆ, ಅಂಗಳದ ಕಿಚಡಿ ಮಣ್ಣು, ಯಾರೆಲ್ಲರ ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ್ದಿದು ಬದುಕು...

ಖುಷಿ, ರುಚಿ, ಕುತೂಹಲ, ಎಲ್ಲವನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ಲವಲವಿಕೆಗಳೇ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿದ್ದ ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು ಅದೇ ಹಚ್ಚ ಹಳೆಯ ಭಾವದಲ್ಲಿ...

ಹೌದು - ಬಾಲ್ಯವೆಂದರೆ ಬರೀ ನಗೆಯ ನೆನಪಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ...
ಆದರೆ ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ನಗೆಯ ನೆನಪಷ್ಟೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಗುಡಿಯ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದೆ...
ನಗುವಿನೆಡೆಗೊಂದು ಮಂಗ ಹಿಡಿತದ ಒಲವ ಸಲಹಿಕೊಂಡರೆ ಎಂಥ ಗಾಯದ ನೋವನೂ ಸಲೀಸಾಗಿ ದಾಟಬಹುದು ಎಂಬ ಸರಳ ಸತ್ಯವ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟದ್ದೂ ಅದೇ ಬಾಲ್ಯವೇ...
ಬೆಳೆದೆನೆಂದು ಬೀಗುತ್ತಾ ತೋಳೇರಿಸೋ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ಮುಗ್ಧತೆಯ ಮತ್ತೆ ನೆನೆದು ಒಂಚೂರು ಮನುಜರಾಗೋ ಸೌಜನ್ಯ ಮತ್ತು ಮಗು ಭಾವದ ನಗುವೊಂದು ಎಲ್ಲರ ಎದೆಯಲೂ ಅರಳಲಿ...

*** ಈ ಬರಹ "ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ಕನ್ನಡ" ಇ-ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ...
ವಿಳಾಸ: http://kannada.pratilipi.com/shrivatsa-kanchimane/nenapu-hunnime

Friday, December 2, 2016

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡು ಸೊನ್ನೆ ಸೊನ್ನೆ.....

ಏನೋ ನಾಕು ಸಾಲು..... 
(ಇನ್ನೂರನೇ ಗೊಂಚಲಿನ ಸಂಭ್ರಮದ ಸರಿಗಮ...) 

"ಬದುಕು..."

ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಡಲು - 
ಇಲ್ಲೊಂದು ಬಯಲು - 
ಮಂಜು ಮುಸುಕಿನ ಹಾದಿ ಕನಸ ಸುಡುವಂತೆ - 
ಹಗಲಲ್ಲಿ ಇರುಳ ಮಣಿ ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ - 
ಕನ್ನಡಿಯು ತೋರಿದಷ್ಟೇ ನನಗೆ ನಾ ಕಾಂಬುವುದು...

ಅಲ್ಯಾರೋ ಸತ್ತು - 
ಇಲ್ಯಾರೋ ಹಡೆದು - 
ಅಲ್ಲಿಗಿಲ್ಲಿಗೆ ಕಾಲನ ಲೆಕ್ಕ ಚುಕ್ತಾ - 
ಬೆನ್ನ ಕಾಣದ ಕಣ್ಣು ಹಿಡಿವ ಜಾಡು - 
ಅಲೆ ತೊಳೆವ ತೀರದಲಿ ಮರಳ ಗೂಡು...

ನನ್ನ ಬೊಗಸೆ - 
ನನ್ನ ನಡಿಗೆ - 
ಕನಸೊಂದು ದಡೆ - 
ನೆನಪಿನದೊಂದು ದಡೆ - 
ಯಾರೋ ಇಟ್ಟ ಎಡೆ - 
ಕಾಗೆಗೊಂದಗುಳು ಪಿತೃ ಋಣವಂತೆ...
_*_*_

ತಾರೆಗಳೊಕ್ಕಲು,
ಚಂದಿರ ಕಂದೀಲು,
ಖಾಲೀ ಖಾಲಿ ಸಾಗರ ಕಿನಾರೆ,
ಚೂರೇ ಚೂರು ಮದಿರೆ
ಮತ್ತು ಪೂರಾ ಪೂರಾ ನೀನು...
ಎದೆಗೇರುವ ನಶೆಯಲಿ
ಸಾವಿನಂಥ ಸಾವೂ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರ್ಕೊಂಡು ಸಾಯುವಂತೆ
ಬದುಕನೇ ಆ ಇರುಳಿಗೆ ಬರೆದಿಟ್ಟೇನು...
_*_*_

ನಗು: ಹಿರಿ ಕಿರಿಯ ನೋವನೆಲ್ಲ ಹೆಪ್ಪಿಟ್ಟು ಬಚ್ಚಿಡುವ ಚಂದನೆ ಕುಸುರಿಯ ಭದ್ರ ತಿಜೋರಿ...
ನಗು: ಸಾವನೇ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡೂ ಬದುಕ ಉತ್ತಲು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಕನಸ ಹಡೆಯುವ ಅಕ್ಷಯ ಗರ್ಭ...
ನಕ್ಕುಬಿಡು ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ನದಿಯಾಗಲಿ ಕಣ್ಣು - ಬರಿದಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹಸಿವಾಗಿ, ಗೆಲುವಾಗಲಿ ಎದೆಯ ಮಣ್ಣು...
_*_*_

ಮಲೆನಾಡು - ಬೆಳಗು - ಒಂಟಿ ನಡಿಗೆ ಮತ್ತು ಪೋಲಿ ಮನಸು...
(ನಿನ್ನೆ ಇಳಿಸಂಜೆಯಲೊಂದು ಸಣ್ಣ ಮಳೆಯಾಗಿದೆ...)

ಬಿಸಿಲ ಬೆಳಕನೂ ಸೋಸಿ ತುಸುವೇ ನೆಲಕುಣಿಸೋ ದಟ್ಟ ಕಾಡು - ಕಾಡುತ್ತದೆ ಥೇಟು ಅವಳ ಕಂಗಳಂತೆ...
ನಟ್ಟ ನಡುವಲೊಂದು ಸೊಟ್ಟ ಕಾಲು ಹಾದಿ - ಇರುಳೆಲ್ಲ ಕಾಡಿದವನ ಕೊರಳ ಘಮದಿಂದ ಕೊಸರಿ ಎದ್ದು ಸುಖೀ ಆಲಸ್ಯದಲಿ ಹೆಣೆದ ಅದೇ ಅವಳ ಹೆರಳ ಬೈತಲೆಯಂತೆ...
ನಾಚುತಲೇ ಚುಚ್ಚುತ್ತದೆ ನಾಚಿಕೆ ಮುಳ್ಳು - ನಿತ್ಯವೂ ಅವಳು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ನಗುತ ಆಸೆ ಬೆಂಕಿಯ ಬೆಚ್ಚನೆ ತುಟಿಗಳಲಿ ಅವನ ಎದೆ ರೋಮವ ಕಚ್ಚುವಂತೆ...
ಕಾಡು ಹೂವೊಂದು ತೊಟ್ಟು ಕಳಚಿ ಮೈಮೇಲಿಂದ ನೆಲಕ್ಕುರುಳುತ್ತೆ - ನಾಲ್ಕನೆ ದಿನದ ಮುಂಜಾನೆಯ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಕಮ್ಮಗಿನ ಒದ್ದೆ ಹೆರಳನು ಇನ್ನೂ ಮಲಗೇ ಇದ್ದವನ ಮುಖದ ಮೇಲಾಡಿಸೋ ಅವಳ ತುಂಟ ಹಸಿವಿನಂತೆ...
ಅಪರಿಚಿತ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದರ ಕುಕಿಲು ಕಾಡಿನಾಳದಿಂದ - ಸುಖದ ಸುಷುಪ್ತಿಯಲಿನ ನಗುವಲ್ಲದ ಅಳುವಲ್ಲದ ಅವಳ ತೃಪ್ತ ಝೇಂಕಾರದಂತೆ...
ಕಾಗೆಯೊಂದು ಕೊಕ್ಕಿನಿಂದ ಬಿಂಕದ ಸಂಗಾತಿಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಸವರುತ್ತೆ - ಕಳೆದಿರುಳ ಬೆತ್ತಲೆ ಉತ್ಸವದಲಿ ಅವಳ ಮೈಯ ಏರು ತಿರುವುಗಳಲೆಲ್ಲ ಹುಚ್ಚನಂತೆ ಅಲೆದಲೆದು ನಾನೇ ಬಿಡಿಸಿದ ಮತ್ತ ಮುತ್ತಿನ ರಂಗೋಲಿಗಳ ಈಗ ಸ್ನಾನದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ ಹೊಸ ಆಸೆಯೊಂದಿಗೆ; ಅವಳೋ ಸುಳ್ಳೇ ನಾಚುತ್ತಾಳೆ...
ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ - ಹೇಳೋಕೆ ನಂಗೂ ಒಂಥರಾsss... ;)
_*_*_

ಸೋತು ಉಸಿರ ತುಂಬಲು - ಎಂದೋ ಮುರಿದಾಗಿದೆ ಕೊಳಲು; ಧಮನಿಯಲಿ ಬಲವಿಲ್ಲ ಪಾಂಚಜನ್ಯವ ಊದಲು...

ಕೊಳಲು: ಬದುಕಿನ ಸೌಂದರ್ಯ - ಬೆಚ್ಚನೆ ಕನಸು - ಮನಸಿನ ಬೆಳಕು...
ಪಾಂಚಜನ್ಯ: ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವ - ಕಣ್ಣೆದುರಿನ ಸತ್ಯ - ಬುದ್ಧಿಯ ಘರ್ಜನೆ...
ಕೃಷ್ಣನೂ ಸೋತದ್ದೇ ಅಲ್ಲವಾ ಎರಡನೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಸಲಹಲು...???

ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ - ಸದಾ ವಿರಹಿ ರಾಧೆ, ವಿಧಾತ ಕೃಷ್ಣ ಈರ್ವರೂ ಕನಲುತ್ತಾರೆ ನನ್ನೊಳು...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Friday, November 11, 2016

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ತೊಂಭತ್ತು ಮೇಲೆ ಒಂಭತ್ತು.....

ಇನ್ನೂ ಎನೇನೋ..... 

ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ವೃದ್ಧರ ಗೂಡಿನ ಅಜ್ಜಿಯರ ತಬ್ಬುವಾಗ ಎದೆಯಲಿ ರಕ್ತ ತಂಪಾಗಿ ಉಸಿರು ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುತಿರೋ ಭಾವ - ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಆಯಿ ನಕ್ಕಂತೆ ಭಾಸ...
ಬದುಕ ಹೊರಲಾರದ ಅಸಹಾಯ ಹೆಗಲ ಗಾಯದ ಘಾಟಿಗಿಂತ ಸಾವಿನ ವಾಸನೆಯೇ ಸಹನೀಯವೇನೋ...
{{*}}

ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಬಗೆಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ ನನ್ನದೇ ಅಂತರಾತ್ಮದ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ...
ಆಚೆಯಿಂದ ಸಿಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಬಿರುದು, ಬಾವಲಿ, ಗುಣವಾಚಕಗಳೂ ನನ್ನ ಮಾತು, ಮೌನ, ಕ್ರಿಯೆ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವನೆಲ್ಲ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ನಿಭಾಯಿಸುವ ನನ್ನ ಸುಂದರ (?) ಮುಖವಾಡಕ್ಕೆ ಸಮಾಜ ದಯಪಾಲಿಸುವ ಬಿನ್ನವತ್ತಳೆ ಅಷ್ಟೇ...
{{*}}

ಬಿರುಕು ಪಾದ - ಬಳಸು ಹಾದಿ - ಆ ನೀಲಿ ಕನಸು - ಈ ಕೆಂಪು ಕಲೆ - ಚೆಲ್ಲಿ ಹೋದ ಶಾಯಿಯೆಡೆಗಿನ ಹಳಹಳಿಕೆ ಬದುಕು...
ಯಾವ ಮುರ್ಕಿ - ಇನ್ಯಾವ ಶಾಪ - ಯಾವ್ಯಾವುದೋ ರೂಪ - ಎಂಥ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತನೂ ಅರೆ ಚಣದಲಿ ಅಳಿಸುವ ಬಿರು ಬೀಸಿನಲೆ ಸಾವು...
{{*}}

ನಿಭಾಯಿಸಲರಿಯದ ಅಹಮಿಕೆ ಕೊಂದಷ್ಟು ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಸಾವು ಕೂಡ ಬಂಧಗಳ ಕೊಲ್ಲಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ; ಅಹಂನ ಆರ್ಭಟದಲಿ ನೆನಪುಗಳಿಗೂ ಕಹಿ ಕಹಿಲೇಪ...
ಪ್ರೀತಿ ಹೆಣದ ಬೂದಿಯಲಿ ತುಂಡು ಬೆರಳ ಮೂಳೆಗೆ ತಡಕಾಡುತ್ತೇನೆ; ನೋವ ಅಸ್ತಿಯನು ಕಣ್ಣತೀರ್ಥದಲಿ ತೊಳೆದು ನಾಳೆ ನಾ ಮತ್ತೆ ನಗಬೇಕಿದೆ...
{{*}}

"ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಸಾರತ್ಯವಿಲ್ಲದೇ ಮನಸಿನ ಸಾರೋಟನ್ನು ಹಾದಿಗಿಳಿಸಿದಾತ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಸೋಲಿಗೂ ಯಾರ್ಯಾರನ್ನೋ ದೂರುತ್ತಾ, ಹಳಹಳಿಕೆಗಳಲೇ ಬದುಕ ಸವೆಸುತ್ತಾನೆ..."
ಈ ಮಾತು ಮನಸಿನಾತುರಕೆ ಆಯ್ಕೆಯ ಅಡವಿಟ್ಟು ಕೊನೆಗೆ ಅಳುತ್ತ ಕೂರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತೆ...
ಪ್ರೇಮ ಕುರುಡು; ಗುಣಾವಗುಣಗಳನೆಲ್ಲ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳೋಕೆ, ಒಪ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಪ್ರೇಮವೇನು ಒಪ್ಪಂದವಾ? ಪ್ರೇಮ ವ್ಯಕ್ತಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಜರಡಿ ಹಿಡಿದು ಕಾಯ್ದು ಮಾಡುವುದಲ್ಲ ಅದು ಸಹಜವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸಿಬಿಡುವುದು; ಪ್ರೇಮದ ಗೆಲುವಿರೋದು ಮದುವೇಲಿ ಮಾತ್ರ... ಯಪ್ಪಾ ಎಂತೆಥಾ ಭ್ರಮೆಗಳು...!!!
ಅತ್ತು ಪ್ರೇಮವ ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಒಲಿದ ಪ್ರೇಮದೆದುರು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ತುಂಬಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆ...
ಮದುವೆಯ ಯಶಸ್ಸು, ಆಯಸ್ಸು ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿದೆ ನಿಜ; ಆದರೆ ಪ್ರೇಮದ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅನ್ನೋದು ಬಯಲಿಗೆ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿದಂತೆನಿಸುತ್ತೆ ನಂಗೆ...
- ಇನ್ನೂ ಎನೇನೋ...
*** ಭಗ್ನ ಮತ್ತು ಆದರ್ಶ (?) ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಕ್ಷಮೆಕೋರಿ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Wednesday, November 2, 2016

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ತೊಂಭತ್ತೆಂಟು.....

ಒಂದಿಷ್ಟು ತುಂಡು ಭಾವಗಳು..... 

ಈಗಿನ್ನೂ ಬಾಳೆಲೆ ಹರವಿ, ನಾಕು ಹನಿ ಚಿಮುಕಿಸಿ ಧೂಳು ಕೊಡವಿ, ಬಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಊಟವ.......
...... ಬದುಕು ತುತ್ತೆತ್ತಿಕೊಳುವ ಮುನ್ನವೇ ಬಾಗಿಲಲಿ ಸಾವು ತೇಗಿತ್ತು...
(**ಎಲ್ಲ ಹಸಿವಿಗೂ ತರ್ಪಣ...)
<<^>>

***ಮಿಂಚಿನಂದದೊಳಾದರೂ, ತುಸುವೇ ಆದರೂ ಸುರಿದು ಹೋಗೊಮ್ಮೆ ಈ ಎದೆಯ ಹಾದಿಯಲಿ ಕನಸ ಬೆಳಕೇ...
***ನೀಗದ ನಿರ್ಲಜ್ಜ ಹಸಿವುಗಳ ಮಗ್ಗುಲಲೇ ನಿನಗಾಗಿ ನೀನಾಗಿ ನೀನೊಮ್ಮೆ ನಗು ಬದುಕೇ...
*** ಪ್ರೀತಿಯೂ ಹಸಿವೇ - ಕಾಮವೂ ಕನಸೇ - ಹೆಜ್ಜೆ ಭಾರವಾದಷ್ಟೂ ಸಾವು ಹಗುರ...
<<^>>

ಏಕಾಂಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ - ಏಕಾಂತ ತಬ್ಬಬೇಕು ಅಂಕದಲ್ಲಿ...!!!
<<^>>

ಯಾರದೋ ನಗೆಯ ಹಿಂದಿನ ತೀವ್ರ ನೋವಿಗೂ ಸಾಂತ್ವನದ ಮದ್ದಾಗಬಹುದು - ನಮ್ಮವರದೇ ನಗೆಯ ಹಿಂದಿನ ಗುದ್ದಿಗೂ ಸಿಗದ ತಣ್ಣನೆ ಕ್ರೌರ್ಯವ ಸಹಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬರುವುದು ಅಸಹನೀಯ...
<<^>>

ಕನಸೊಂದು ಕನಸ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆದಂತೆ, ಸೇರಲಾರದ ಮಿತಿಯ ಅರಿತೂ ಕುಗ್ಗದ ಅದೇ ಒಲವ ಮಿಡಿತಗಳ ಹೊತ್ತು ಬಹುದೂರ ದಾರಿ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಗೋ ರೈಲು ಕಂಬಿಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಾಚೆಯ ಅನುಸಂಧಾನದ ಪ್ರೇಮ ಹಬ್ಬಿ ನಿಂತಿದೆ ನನ್ನೀ ಬದುಕು ಮತ್ತು ನೀನೆಂಬೋ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕನಸಿನ ನಡುವೆ...
<<^>>

ಒಂದು ಮುಖ:
ದುಂಬಿ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ ಅರಳೋ ಪಾರಿಜಾತವೂ ಮನ ಅರಳಿಸೋ ಘಮ ಬೀರುತ್ತೆ...
ತಂಪಿನಲಿ ತಟ್ಟಿ ಮಲಗಿಸೋ ಚಂದಿರನೂ ಒಂದ್ಯಾವುದೋ ಕನಸಿಗೆ ಅಪ್ಪನಾಗುತ್ತಾನೆ...
ಬೆಳದಿಂಗಳ ತೋಪಲ್ಲೂ ಮೈಮುರಿವ ವಸುಧೆ ಬೆಳಗ ರವಿ ಕಿರಣಕೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಸತೆಂಬಂತೆ ಮೈನೆರೆಯುತ್ತಾಳೆ...
ಬ್ರಹ್ಮ ಕಮಲ - ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿ - ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಬಸಿರಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಡೋ ತರಹೇವಾರಿ ಹಣ್ಣುಗಳು...
ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಹೀನತೆಯ ಕುರುಹಿಲ್ಲ, ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಹಮ್ಮಿಲ್ಲ, ಬೇಲಿಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ, ಪಾಪಗಳ ಗುಂಗಿಲ್ಲ...
ನೀನಾದರೋ ಅವರಿವರಂತೆ "ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ಕಾಮವ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿಸಬೇಡ - ಪೂಜಿಸಿ ಪ್ರೇಮವ ಕಲ್ಲಾಗಿಸಬೇಡ..."
ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನೆಲ್ಲ ಹಸಿವಿಗೆ ಬಲಿಕೊಟ್ಟು, ಪ್ರೇಮವ ಆ ತೋಳಲ್ಲಿ ಕರಗಿಸಿ, ಈ ಒಡಲಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕನಸ ಸ್ಖಲಿಸು...
ಪಾಪವಾದರೆ ಮಿಲನ; ಪಾಪವಾಗದೇ ಜನನ...!!??
<<^>>

ಆ ನಗುವಿಗೆ ಹೆಸರಿಡುವ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನೆಡೆಗೊಂದು ನಿರ್ವ್ಯಾಜ್ಯ ಆಪ್ತತೆಯನು ಸಾಕಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಜೀವಗಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ಖುಷಿಯ ಮಿಂಚಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಎದೆ ತೆರೆದು ಮಿಂದ ಗರಿ ಗರಿ ಹಗುರತೆಯ ಕ್ಷಣಗಳ ಬಾಚಿ ಭಾವ ಜೋಳಿಗೆಗೆ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲಾದರೂ ನಾನಾಗಿ ನನ್ನವರ ಮುಖಾಮುಖಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಆಗೀಗಲಾದರೂ - ನೆಪ ಹೇಳದೇ - ನೆಪ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Sunday, October 9, 2016

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ತೊಂಭತ್ತು ಮೇಲೇಳು.....

ಸಾವಿತ್ರಿ.....

ಅವಳ ಕನಸು
ಒಡಲಲ್ಲಿ ಬಿರಿವಾಗಲೂ
ಇನ್ನಾರದೋ ಮನೆಯ ಕಣಜ ತುಂಬಲು
ನೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುತಿದ್ದಳು...
ಕರುಳ ಮೂಲೆಗೆಲ್ಲೋ
ಒದ್ದದ್ದಿರಬೇಕು ನಾನು
ನಕ್ಕ ಅವಳ ಬೆವರಲೂ
ಬೆಳಕ ವಾಸನೆ (?)

ನೋವೆಲ್ಲ ಮರೆತದ್ದು ಅಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು
ಗದ್ದೆ ರಾಡಿಯಲಿ
ತೋಟದ ಮೂಲೆಯಲಿ
ಹೊದ್ದ ಪ್ಲಾಸ್ಟೀಕು ಕೊಪ್ಪೆ ಅಡಿಯ ಬಿಕ್ಕಿನಲಿ...
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕಿರು ನಿದ್ದೆಯೂ ಸಾಯುತ್ತದೆ
ಆಚೆ ಮನೆಯ ಕಳ್ಳ ದನದ ಗೆಂಟೆ ಸದ್ದಿಗೆ...
ಘನತೆ ಮರೆತ ಅವನು
ಪ್ರೇಮ ಕಾಣದ ಮದುವೆ
ಕರಗಿದ ಕುಂಕುಮ
ಸವೆದು ಹೋದ ತಾಳಿ...

ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಇಣುಕುತಿದ್ದೇನೆ
ಉದ್ದಕೂ ಬಿದ್ದಿದೆ
ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಹಾದಿ
ಅವಳ ಬದುಕಿನಂತೆ...
ನೆಡಬೇಕಿದೆ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲಿ
ನನ್ನ ಕನಸುಗಳ
ಸಾವಿಗೂ ನೆರಳನೂಡುವಂತೆ...
ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕಾಳೊಮ್ಮೆ
ನಿನ್ನೆ ನಾಳೆಗಳು ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುವಂತೆ...
ಹೂವರಳುವಾಗ
ಬೇರು ಸಂಭ್ರಮಿಸದಿದ್ದೀತೆ...
;;;;
ಮೊನ್ನೆ ಅಲ್ಲಾರೋ
ಕಥೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ರು 
ಅವಳ್ಯಾರೋ ಯಮನ ಗೆದ್ದಳಂತೆ
ಸಾವಿತ್ರಿ...
ಜವರಾಯ ಸಾಯ್ಲಿ
ಮುಟಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಾದರೂ
ದಕ್ಕಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ ಬದುಕಿಗೆ
ಇವಳ ಹೆಸರೂ
ಸಾವಿತ್ರಿ...

Saturday, October 1, 2016

ಗೊಂಚಲು - ನೂರು + ತೊಂಬತ್ತು ಮತ್ತು ಆರು.....

ಕೇಳಿಸ್ತಾssss.....

ಎತ್ತಿ ಆಡಲಾಗದ ಅಂತಃಪುರದ ಆಸೆ ಅಲೆಗಳ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಹೃದಯ ದಂಡೆಗೆನೋ ಸುಸ್ತಂತೆ...!! 
ಹೊರಟು ಬಿಡಬೇಕು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ - ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತನೂ ಉಳಿಸದೆ - ಇರುಳ ಸಂಧಿಸದ ಹೂವಿನಂತೆ...
ಅಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಘಮದ ನೆನಪುಳಿದರೆ ಅದು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಗಾಳಿಯ ಹಿರಿತನ...
)!(_)!(

ಅಲ್ಲಿ ಒಳಗೆ ಕೊಡದ ತುಂಬಾ ಹಲವರ ಹಸಿವು ನೀಗಬಹುದಿದ್ದ ಹಾಲು ಕುಡಿದೂ ಉಸಿರಾಡದ ಕಲ್ಲು ದೇವರು... 
ಇಲ್ಲಿ ಅಂಗಳದಲಿ ಬೊಗಸೆಯಷ್ಟು ಬರಿ ನೀರು ಕುಡಿದೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಉಸಿರಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬೋ ತುಳಸೀ ಗಿಡ...
ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲಣ ಭಿಕ್ಷುಕನನು ಧ್ವಜಗಂಬದ ನೆರಳೂ ಸೋಕುವುದಿಲ್ಲ - ಪುಟ್ಟ ಗಿಡದಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಹಸಿರು ಸಕಲ ಜೀವಜಾಲಕೂ ಮುಫತ್ತು...
ತುಳಸಿಯ ಕರುಣೆಯ ಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಗುಡಿಯೊಳಗಿದ್ದಂಗಿಲ್ಲ - ನನ್ನ ನಮನ ಸದಾ ತುಳಸಿಗೆ...
)!(_)!(

ಕೇಳಿಸ್ತಾ -
ಈ ಬದುಕು ಅಷ್ಟೊಂದು ಕನಿಷ್ಟವೇನಲ್ಲ - ಬದುಕಲೇಬಾರದು ಅನ್ನುವಷ್ಟು; ಸಾವಿಗೇ ಕಣ್ಹೊಡೆದು, ಕುಂಡೆ ಕುಣಿಸಿ ಧಿಮಾಕು ತೋರಬಲ್ಲಷ್ಟು ಬದುಕೇ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಯಾದರೆ...
ಯಾವ ಬದುಕೂ ಅಷ್ಟೇನೂ ಸರಳವೂ ಅಲ್ಲ - ನಗುವಾಗ ಕಂಡಷ್ಟು; ಅಳು ಕಾಣುವಷ್ಟು ಒಳಗಿಣುಕೋ ವ್ಯವಧಾನ ಎನಗಿದ್ದರೆ...
ನೋವು ಕರಗಿ ನಗುವಾಗಲು ಜೊತೆಯಾಗದಿದ್ದರೂ, ನಗುವ ಹಿಂದಿನ ನೋವ ಅಣಕಿಸದಿರುವಷ್ಟಾದರೂ ಕರುಣೆ ಬೆಳೆಯಲಿ ಎನ್ನೆದೆ ನೆಲದಲ್ಲಿ...
ಹಾಗಂತ ಯಾರ ಕರುಣೆಯೂ ನನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗದಿರಲಿ - ನಮ್ಮ ನೇಹದ ಮೂಲ ಉಂಡಷ್ಟೂ ಅರಳೋ ನೇಹದ ಸವಿ ಹಸಿವೇ ಆಗಿರಲಿ...
)!(_)!(

ಗೋಕುಲಕೆಲ್ಲಾ ಆತ ಪರಮಪ್ರಿಯ - ಆದರೆ ರಾಧೆಗೆ ಒಲಿದ ಮಾಧವ ಮತ್ಯಾವ ಗೋಪಿಗೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ...
ನೇಹದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಾಗಲಿ "ಪಡೆವ" ಹಸಿವನು ಮೀರಿದ "ಕೊಡುವ" ಖುಷಿಯ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಯಮುನೆಯಾಚೆಗೂ ಹರಿವ ಜೀವವೇಣು ರಾಗ...
ಉಹುಂ, ಬರೀ ಭಾವ ಬಂಧಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅವುಗಳಾಚೆಯ ಬದುಕಿಗೂ ಇದು ಅನ್ವಯ - ತಕರಾರುಗಳ ತೊರೆದು ತುಂಟರಂತೆ ಬದುಕ ಜೀವಿಸುವಲ್ಲಿ...
ನೋವೇ ಹೆಚ್ಚು ವಾಸ್ತವ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ, ಅದ ಹೀರಿ ನಾವೇ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡ ನಗು ಹೆಚ್ಚು ಆಪ್ತ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ - ರಾಧೆಯ ಪ್ರೇಮದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನ ನೇಹದಂತೆ...
ಅಗಲಿಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯದ ವಾಸ್ತವ,  ಕೈಯಾರೆ  ತುಂಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ನೆನಪು ಮತ್ತು ಹುಚ್ಚು ಕನಸುಗಳು ಅದಕೂ ಅಧಿಕ ಆಪ್ತ...
ಮತ್ತೇನೆಂದರೆ, ಆಪ್ತತೆ ಹುಟ್ಟಲು ಎಲ್ಲ ನೆನಪೂ ಸಿಹಿ ಇರಬೇಕಿಲ್ಲ, ಕಂಡೆಲ್ಲಾ ಕನಸೂ ನನಸಾಗಲೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ; ಏನಿದ್ದರೂ ಅದು ನನ್ನದೂ ಎಂಬೋ ಭಾವ ತೀವ್ರವಿದ್ದರೆ ಸಾಕು...
)!(_)!(

ಮೌನ – ಅಂತರಂಗದ ಕೊಳಲು,  ಏಕಾಂತದ ಶೃಂಗಾರ...
ಮಾತು – ಬಹಿರಂಗದ ನಗು, ಬಾಂಧವ್ಯದ ಒಕ್ಕಲು...
ಮೌನ – ಭಾವದ ವಿರಕ್ತ ಅನುರಕ್ತಿ...
ಮಾತು – ಬದುಕ ಹಸಿವಿನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ...
ಮೌನ – ಮಾತು ಮಾತಿನ ನಡುವೆ ಅಳಿದುಳಿದ ಸತ್ಯ...
ಮಾತು – ಮೌನದ ಗೋಡೆಗೆ ಆತು ನಿಂತ ಅರ್ಧ ಸತ್ಯ...
ಒಂದು ನೆರಳು, ಇನ್ನೊಂದು ಕೊರಳು – ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರಗಳು ಅದಲು ಬದಲು...
ಇಂತಿಪ್ಪ ಭಾವದೆರಡು ಕೂಸುಗಳನು ವಿರುದ್ಧ ಪದಗಳೆಂದು ಕಾಣುವ ಗ್ರಹಿಕೆ ವಿಶಾದನೀಯ...
ವಾಚಾಳಿಯ ಎದೆಯ ಮೌನದೊಳು ಇಣುಕು, ಮೌನಿಯ ಕಣ್ಣಿನಾಳದ ಮಾತನೊಮ್ಮೆ ಕೆಣಕು – ಆ ಬದುಕ ಸಾವಿರ ಸತ್ಯಗಳು ನಿನ್ನ ಹೆಗಲ ತೋಯಿಸಿಯಾವು...
)!(_)!(

ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು - ಅರ್ಥ, ಅನರ್ಥ, ಅಪಾರ್ಥ, ಅಪಾರಾರ್ಥ, ಭಿನ್ನಾರ್ಥಗಳ ಗೋಜಲುಗಳಲಿ ಮತ್ತು ನನ್ನದೇ ಹಿರಿಯಾರ್ಥವೆಂಬ ಅಹಂ ಏವಂಗಳಲಿ ಎಲ್ಲೂ ಸಲ್ಲದ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು, ಮೌನದ ಗೂಡಲ್ಲಿ ಕೊಳೆಯಬೇಕಿದ್ದಂತವುಗಳು, ಅಕ್ಷರಗಳಾಗಿ ಅಸುನೀಗಬಯಸಿದವು...
ಒಳಗಿನ ಗದ್ದಲಕೆ ಬಣ್ಣ ಸವರಿ ಭಾವದ ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಉದ್ದುದ್ದಕೊಂದಷ್ಟು, ಅಡ್ಡಡ್ಡಕಿನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಒಂದರ ಪಕ್ಕ ಒಂದನಿಟ್ಟು ಎದೆಯ ಭಾರ ಇಳುಕಿಕೊಂಡೆ...
ಲೋಕ ಕವಿ ಪಟ್ಟ ಕೊಟ್ಟು ಕಾವ್ಯಧಾರಿಯಾಗಿಸಿತು...!!!
ಇದೀಗ ಭಾವ ದಾಸೋಹದ ಹಮ್ಮಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಯದೇ ಅದದೇ ಮಾತುಗಳನು ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತೇನೆ...
 . . . ಇಂತಿ - ಶ್ರೀವತ್ಸ ಕಂಚೀಮನೆ

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)